Ana içeriğe atla

Toplumun Karalık Yüzü


 

Yaşamak için ne çok çaba sarf etmek gerekiyor..

İlk kural hissizleşmek!

Kör olmalısın ve sağır..
En ağır durumlarda dahi sığ'lığını korumalısın..
Aralara acı sıkıştırmalısın mesela
Diğerlerine yanaşmalı ve yarıştırmalısın..
Kurallara uymalı ve uyaranlara duyarsızlaşmalısın..
Otlananlarla çimlere koşup, göl kenarında soluklaşmalı
Oyunu kurallarına göre oynamalısın.
Her şey onlardan biri olmak
Ait olmak
Bir şeylerin parçası olmakla ilgili..
Zamanla
Her hangi biri,
Alet olmuş biri,
Ve hatta yandaş biri olduğuna uyandığında, gün çoktan ağarmış olacak...
Sen henüz saçmalıkların sersemliğini üzerinden atamadan
Bir yığın fersiz göz üzerine çullanacak..
Ne kaotik bir trajediye adım attığını
ayak topuklarına camlar batarken anlayacaksın.
Daha kendini anlamadan onlar seni anlayıp hükümleri ilmek ilmek geçirecekler bedenine.
Adını toplum koydukları savsatayla savaşacaksın.
Nefes aldığın müddetçe topluma lanetler okuyarak gününe başlayacaksın..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

TANRI

Pişman edercesine yaşıyorum.. Bir yerlerde ki Tanrı'yı.. 

Kişisel Alan

 Etrafımızı çevreleyen tanıdıkların, birey olmamıza ve çerçevenin dışına çıkmamıza, baskı altına alarak, hayatlarımızı taciz ederek, birey olmamıza izin vermeme ya da bireyselliğimize çomak sokma durumu.. Sonuç; bireyselliğe aç bir toplum..  İnsanın, kendinin farkına varması, kendini bulması ve kendi kendine geçirdiği zamanlarda kaliteli aktiviteler yapıp, birine ihtiyaç duymadan gününü geçirebilmesi ve insansız hava sahasında sıkılmıyor oluşu asosyallik belirtileri değilken, bu damgayı alnının en uygun bölümüne yapıştırmaları ne kadar anormal bir davranıştır.? Zamanımızın çoğunu istemsiz bir şekilde çevreleyen ve içinde bulunmamızın kaçınılmaz olduğu toplum ve bu insan sirkülasyonuna dur diyebildiğimiz kişisel alanımızın, dairemizde geçirdiğimiz zaman olduğunu ve zamanın en kıymetli hazinemiz ve varlığımızın belirsiz bir zaman diliminde son bulacağı gerçeği ve bazı insanlar için sınırsız sosyalleşmekken, bazı insanlar için küçük çemberi için bir boşl...

Sahipsiz kalan bir çift ayakkabı

Bir çift ayakkabı duruyor öylece. Nöbet tutuyor adeta kapı eşiğinde.. Döneceğim günü bekle diyor belki. Belki de bu son cuma sahipsizliğinin. Ay bir başka bu gece. Hüzün sızıyor ışığından yer yüzüne. Yüzümüze değiyor hüzünlü ışık. Yanaklarımıza damlıyor, rüzgar silmeyi deniyor bir çare. Yanaklarımı siliyor, silkeleniyorum. Bir gülüş iliştiyorum dudaklarıma. Biraz sahte, biraz hüzünlü. Başımız kalkmıyor yerden. Kilimin desenlerini incelerken dişlerimi sıkıyorum. Tekrar bir gülümseyiş. Onun yüzünde çocuksu bir sevinç… Her yüzde sıkıntılı, sahte gülümseyişler. Bilemezler, bilemeyiz yarının bize onu geri vereceğini. Fakat vermeli.. Bu kanlı gözyaşları dinmeli cuma gecesi! Ve cennetin kapıları açıldığında hep beraber girmeliyiz içeri…