Ana içeriğe atla

TANRI

Pişman edercesine yaşıyorum.. Bir yerlerde ki Tanrı'yı.. 

Yorumlar

  1. Hayırlı olsun bloğunuz. İlk günler zor dimi blog şeysinde de. Ama bolca yazarsan eskirsin hemencik ve de iyi de olur merak etme. Ben de yeniyim az biraz. Blog ana sayfa renklerimiz de aynı sankim ;) Beklerim bloğuma , sevgiler :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim 😊 yenilik sürecini şöyle bir silkeleyip tatmin dolu bir blog hayalime erişeceğim günleri iple çekiyorum diyebilirim. Rengimizi bulduk diyelim o halde 👌 tabiki uğracağım bloguna 🏃

      Sil
  2. ha haaaa neler yapıyon yaaaa yazık onaaa :)

    YanıtlaSil
  3. Hayatta ne yapıyorsak kendimize yapıyoruzdur...

    YanıtlaSil
  4. Herkesin biraz pişman etmişliği vardır heralde. O bir yerlerdeki tanrıyı

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Herkes o kadar kalabalık ki, uçundan pişman etmişlik muhakkak barındırıyordur.

      Sil
  5. Blog dünyasına hoşgeldiniz başarılar dilerim.Umarım çok pişman etmezsin😉

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim sizde bloguma hoşgeldiniz 😊 umarım 🙏

      Sil
  6. gördün müydü son yazısımııı :)

    YanıtlaSil
  7. Bloguna bayıldım özellikle paylaştığın resimlere 🤭🤭

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kişisel Alan

 Etrafımızı çevreleyen tanıdıkların, birey olmamıza ve çerçevenin dışına çıkmamıza, baskı altına alarak, hayatlarımızı taciz ederek, birey olmamıza izin vermeme ya da bireyselliğimize çomak sokma durumu.. Sonuç; bireyselliğe aç bir toplum..  İnsanın, kendinin farkına varması, kendini bulması ve kendi kendine geçirdiği zamanlarda kaliteli aktiviteler yapıp, birine ihtiyaç duymadan gününü geçirebilmesi ve insansız hava sahasında sıkılmıyor oluşu asosyallik belirtileri değilken, bu damgayı alnının en uygun bölümüne yapıştırmaları ne kadar anormal bir davranıştır.? Zamanımızın çoğunu istemsiz bir şekilde çevreleyen ve içinde bulunmamızın kaçınılmaz olduğu toplum ve bu insan sirkülasyonuna dur diyebildiğimiz kişisel alanımızın, dairemizde geçirdiğimiz zaman olduğunu ve zamanın en kıymetli hazinemiz ve varlığımızın belirsiz bir zaman diliminde son bulacağı gerçeği ve bazı insanlar için sınırsız sosyalleşmekken, bazı insanlar için küçük çemberi için bir boşl...

Sahipsiz kalan bir çift ayakkabı

Bir çift ayakkabı duruyor öylece. Nöbet tutuyor adeta kapı eşiğinde.. Döneceğim günü bekle diyor belki. Belki de bu son cuma sahipsizliğinin. Ay bir başka bu gece. Hüzün sızıyor ışığından yer yüzüne. Yüzümüze değiyor hüzünlü ışık. Yanaklarımıza damlıyor, rüzgar silmeyi deniyor bir çare. Yanaklarımı siliyor, silkeleniyorum. Bir gülüş iliştiyorum dudaklarıma. Biraz sahte, biraz hüzünlü. Başımız kalkmıyor yerden. Kilimin desenlerini incelerken dişlerimi sıkıyorum. Tekrar bir gülümseyiş. Onun yüzünde çocuksu bir sevinç… Her yüzde sıkıntılı, sahte gülümseyişler. Bilemezler, bilemeyiz yarının bize onu geri vereceğini. Fakat vermeli.. Bu kanlı gözyaşları dinmeli cuma gecesi! Ve cennetin kapıları açıldığında hep beraber girmeliyiz içeri…