Sebepli sebesiz yergilerimizin kurbanıyız Emin adımlarla yürüyor, kesin bir dille konuşuyoruz.
Daha doğru olduğumuzu kanıtlamak için verdiğimiz çaba yiyip bitiriyor içimizi.
İçimizde gezinen parazitler sabrımızı tüketiyor Diyaloglarımız karşımızdakini alt etmek üzerine kuruluyor
Farkına varamıyoruz.
Kiminle savaşıyoruz?
Bu bir mücadele mi?
Kendini, kendine ispat etmenin yorgun mağduriyetini yaşıyoruz
Zorlanıyorum..
İnsanlığımda debeleniyor ve boğuluyorum
Geride kalıyor, yetişemiyorum.
Bir hezeyana sürüklüyor bu durum beni
Zihnimin duvarlarına çarpıyorum
Göz yaşlarım birbirini kovalıyor
Nefesimi toparlayamıyorum
Çatışmalar çarpışmalara dönüşüyor
Kendimle yüzleştiğimde, yüzüme tükürüyorum
En ağır ithamları giydiriyorum bedenime
Toplumun iki yüzlülüğü besliyor kendime olan kinimi
Ve bir kez daha düşmüş zırhımla rıhtımda duruyorum öylece
Aslında arıyorum aynı zamanda
Rüzgar yüzüme değdikçe titriyor dudaklarım
Tekrar ve tekrar varlığımı unutmak için gözlerimi yumuyorum.
Neredeyim?
Neredeydim?
Nereye gidiyorum?
Yorumlar
Yorum Gönder