Ana içeriğe atla

Bir antirkot'un sıcak doğumu


Öyle bir güruh ki
Cehennemin köklerinden fırlamış gibi..
Çığır açmış ve kıtlıktan çıkmışlıklardasalınanlar..
Bir antirkot'un sıcak doğumunun ardından, 
Izgaralarca ateş ve kor..
Kirlenmiş tabakların arasında kayboluşu..
Hazin bir son*du..
Bu kaos
Mazgallardan fışkıran yağ katmanları
Kaygan zemin tabelası olmayan ve tabii kayan yüzeyle dans..
Herşey bu güruh için..
İşlerin açısı,
İçler acısı..
Ve oturuyor güruh..
O kaosu umursamandan 
Kahkahalarca ...


Yorumlar

  1. İçsel ve her köşeden tutulup farklı şeyler çıkarılabilecek bir şiir olmuş.. Bende buralarda yeniyim bana da beklerim, tatkipteyim. Sevgiyle kalın :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öncelikle hoşgeldiniz 😊 teşekkür ederim yorumunuz için. Takibinizin devamlılığını dilerim. Sayfanızı en kısa zamanda ziyaret edeceğim 👌

      Sil
  2. O güruhun kökü kurusun ve tekrar ait olduğu cehennemine dönsün...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Umuyorum ki bu dağlarda da ibibik kuşları ötecek 💪🙏 teşekkürler duo

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

TANRI

Pişman edercesine yaşıyorum.. Bir yerlerde ki Tanrı'yı.. 

Kişisel Alan

 Etrafımızı çevreleyen tanıdıkların, birey olmamıza ve çerçevenin dışına çıkmamıza, baskı altına alarak, hayatlarımızı taciz ederek, birey olmamıza izin vermeme ya da bireyselliğimize çomak sokma durumu.. Sonuç; bireyselliğe aç bir toplum..  İnsanın, kendinin farkına varması, kendini bulması ve kendi kendine geçirdiği zamanlarda kaliteli aktiviteler yapıp, birine ihtiyaç duymadan gününü geçirebilmesi ve insansız hava sahasında sıkılmıyor oluşu asosyallik belirtileri değilken, bu damgayı alnının en uygun bölümüne yapıştırmaları ne kadar anormal bir davranıştır.? Zamanımızın çoğunu istemsiz bir şekilde çevreleyen ve içinde bulunmamızın kaçınılmaz olduğu toplum ve bu insan sirkülasyonuna dur diyebildiğimiz kişisel alanımızın, dairemizde geçirdiğimiz zaman olduğunu ve zamanın en kıymetli hazinemiz ve varlığımızın belirsiz bir zaman diliminde son bulacağı gerçeği ve bazı insanlar için sınırsız sosyalleşmekken, bazı insanlar için küçük çemberi için bir boşl...

Sahipsiz kalan bir çift ayakkabı

Bir çift ayakkabı duruyor öylece. Nöbet tutuyor adeta kapı eşiğinde.. Döneceğim günü bekle diyor belki. Belki de bu son cuma sahipsizliğinin. Ay bir başka bu gece. Hüzün sızıyor ışığından yer yüzüne. Yüzümüze değiyor hüzünlü ışık. Yanaklarımıza damlıyor, rüzgar silmeyi deniyor bir çare. Yanaklarımı siliyor, silkeleniyorum. Bir gülüş iliştiyorum dudaklarıma. Biraz sahte, biraz hüzünlü. Başımız kalkmıyor yerden. Kilimin desenlerini incelerken dişlerimi sıkıyorum. Tekrar bir gülümseyiş. Onun yüzünde çocuksu bir sevinç… Her yüzde sıkıntılı, sahte gülümseyişler. Bilemezler, bilemeyiz yarının bize onu geri vereceğini. Fakat vermeli.. Bu kanlı gözyaşları dinmeli cuma gecesi! Ve cennetin kapıları açıldığında hep beraber girmeliyiz içeri…