Karanlık saatlerin derin yoksunluğu

Derdini anlatamayışın dermansızlığı var ayak tabanlarımda..

Kayışı koparmış kimileri..

Bir adım gidilemiyor ileri..

Karanlık kelimeler kusuyor ses telleri..

Kurtlanmış elmalar sallanıyor dallarımızdan,

Ötekine ait olanı koparmaya korkuyoruz..

Dikenli budaklara kukla oluyoruz..

Boğazlardan sökülen salyalar, ağızlardan akıyor..

Göz kapaklarımızı tiksinti aralıyor..

Ah, içimizin kiri bulaşmış bembeyaz çarşaflara!

Terk etmiyor çamurlu ayak izleri kilimleri

Silinmiyor lekeleri..

Gözlerimizin bantlarını sökmeden,

Çökmeden gece

Ay'ı çekmeden yeryüzüne

Karanlığa kapılmış yürekler..

Alevler içinde yanacak çıplak bedenler!

Ellerimiz isli..

Kıymıklar batıyor avuçlarımıza,

Odunları taşıyoruz.

İçimizde yeşertiyoruz kıyımları.

Soluduğumuz hava öfkeli!

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

TANRI

Pişman edercesine yaşıyorum.. Bir yerlerde ki Tanrı'yı..

Etrafımızı çevreleyen tanıdıkların, birey olmamıza ve çerçevenin dışına çıkmamıza, baskı altına alarak, hayatlarımızı taciz ederek, birey olmamıza izin vermeme ya da bireyselliğimize çomak sokma durumu.. Sonuç; bireyselliğe aç bir toplum.. İnsanın, kendinin farkına varması, kendini bulması ve kendi kendine geçirdiği zamanlarda kaliteli aktiviteler yapıp, birine ihtiyaç duymadan gününü geçirebilmesi ve insansız hava sahasında sıkılmıyor oluşu asosyallik belirtileri değilken, bu damgayı alnının en uygun bölümüne yapıştırmaları ne kadar anormal bir davranıştır.? Zamanımızın çoğunu istemsiz bir şekilde çevreleyen ve içinde bulunmamızın kaçınılmaz olduğu toplum ve bu insan sirkülasyonuna dur diyebildiğimiz kişisel alanımızın, dairemizde geçirdiğimiz zaman olduğunu ve zamanın en kıymetli hazinemiz ve varlığımızın belirsiz bir zaman diliminde son bulacağı gerçeği ve bazı insanlar için sınırsız sosyalleşmekken, bazı insanlar için küçük çemberi için bir boşl...

Sahipsiz kalan bir çift ayakkabı

Bir çift ayakkabı duruyor öylece. Nöbet tutuyor adeta kapı eşiğinde.. Döneceğim günü bekle diyor belki. Belki de bu son cuma sahipsizliğinin. Ay bir başka bu gece. Hüzün sızıyor ışığından yer yüzüne. Yüzümüze değiyor hüzünlü ışık. Yanaklarımıza damlıyor, rüzgar silmeyi deniyor bir çare. Yanaklarımı siliyor, silkeleniyorum. Bir gülüş iliştiyorum dudaklarıma. Biraz sahte, biraz hüzünlü. Başımız kalkmıyor yerden. Kilimin desenlerini incelerken dişlerimi sıkıyorum. Tekrar bir gülümseyiş. Onun yüzünde çocuksu bir sevinç… Her yüzde sıkıntılı, sahte gülümseyişler. Bilemezler, bilemeyiz yarının bize onu geri vereceğini. Fakat vermeli.. Bu kanlı gözyaşları dinmeli cuma gecesi! Ve cennetin kapıları açıldığında hep beraber girmeliyiz içeri…

LaL Nota

Bu Blogda Ara