Biriyle konuşmaya ihtiyacım olduğu anlarda hep bahçeye koştum. Üzerinde tepindim, eşeledim toprağı. Tohum ektim, filiz verdi.. Ve hiçbir zaman tükürmedi, ağzında çalkalamadı. Doğa koşulsuzca kucak açıp, yeşertiyordu umutlarımı..
Bir annenin feryadına gizlendi adalet! Bir annenin gözlerinde nem oldu hakikat! Nefes almak kimyasallaştı Görmek kimyasal Konuşmak, kimyasal.. Her söz zehirliyor sahibini Kör kuyularda buluyorlar söz sahiplerini.. Ellerinde mengeneler Ceplerinde çilingirler Sıkıştırıyor, salıveriyor, alı-veriyorlar tüm filizleri! Daha ne kadar kaldırır bilmem.. Bu gökyüzü, bu toprak Böylesi kiri pası.. Ensemizde yalan kokan nefesler, Kamburlarmızda tepinen sentetik kimlikler.. Her gün birileri çekiliyor bataklıklarına Yardım çığlıkları boşuna! Herkes bekliyor sırasını, ölümü bekler gibi Gececik bedenler karanlıklar ardında …
Tıpkı hayvanlar gibi...😊
YanıtlaSilEvet 👍 iyi hissettiğin bir bahçen olmalı, gidebileceğin..😊
SilBir beklenti içerisinde olmadan veriyordu doğa nimetlerini...
YanıtlaSilHuzuru, güzelliği, görselliği de cabası.
Yazılarını sabırsızlıkla okuyorum hep.. :))
En çokta bunu sevmiyormuyuz doğada.Güzel yorumun için teşekkür ederim 🙏
Sil