Peynir Dilimli Notalar

Izgaranın yakınında belirdiğimde, elimi üzerine bastırmak isterken, şiddetli sakinlik sendromum huzurlarında mertebe sahibi olmama olanak sağlıyordu.

Deniz kenarında oturup tırtırklı yüzeylerimi törpülüyor, olan biteni gözlerimi devirerek yansıtıyordum.

Hiddetli tavırlardan,

Savrulan ellerden,

Kocaman açılmış ağızlardan,

Silkelediğim beyin-beyim istinasız ses tonuma da el atıyordu..

Durulmuştum..

Heyecanım tavadan çıkan ateş darbelerinde beliriyor ve müzik eklenince tatlanıyordu..

Organlarımın acılı ezme olduğu o sarsak an'ları toparlayan şu notalar yok mu?

Sahi müzisyenler dahi sayılmıyor muydu?

Asla katlanılamaz!

Doğanında notası olduğu kanısındayım..

Her peynir dilimini sayfa sayfa çeviriyordu o, o nota ki tüm kılcal damarlarımı basınçla dolduruyor..

O'nunlayım..

İşte buradayım..

Yaşıyorum..

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

TANRI

Pişman edercesine yaşıyorum.. Bir yerlerde ki Tanrı'yı..

Etrafımızı çevreleyen tanıdıkların, birey olmamıza ve çerçevenin dışına çıkmamıza, baskı altına alarak, hayatlarımızı taciz ederek, birey olmamıza izin vermeme ya da bireyselliğimize çomak sokma durumu.. Sonuç; bireyselliğe aç bir toplum.. İnsanın, kendinin farkına varması, kendini bulması ve kendi kendine geçirdiği zamanlarda kaliteli aktiviteler yapıp, birine ihtiyaç duymadan gününü geçirebilmesi ve insansız hava sahasında sıkılmıyor oluşu asosyallik belirtileri değilken, bu damgayı alnının en uygun bölümüne yapıştırmaları ne kadar anormal bir davranıştır.? Zamanımızın çoğunu istemsiz bir şekilde çevreleyen ve içinde bulunmamızın kaçınılmaz olduğu toplum ve bu insan sirkülasyonuna dur diyebildiğimiz kişisel alanımızın, dairemizde geçirdiğimiz zaman olduğunu ve zamanın en kıymetli hazinemiz ve varlığımızın belirsiz bir zaman diliminde son bulacağı gerçeği ve bazı insanlar için sınırsız sosyalleşmekken, bazı insanlar için küçük çemberi için bir boşl...

Sahipsiz kalan bir çift ayakkabı

Bir çift ayakkabı duruyor öylece. Nöbet tutuyor adeta kapı eşiğinde.. Döneceğim günü bekle diyor belki. Belki de bu son cuma sahipsizliğinin. Ay bir başka bu gece. Hüzün sızıyor ışığından yer yüzüne. Yüzümüze değiyor hüzünlü ışık. Yanaklarımıza damlıyor, rüzgar silmeyi deniyor bir çare. Yanaklarımı siliyor, silkeleniyorum. Bir gülüş iliştiyorum dudaklarıma. Biraz sahte, biraz hüzünlü. Başımız kalkmıyor yerden. Kilimin desenlerini incelerken dişlerimi sıkıyorum. Tekrar bir gülümseyiş. Onun yüzünde çocuksu bir sevinç… Her yüzde sıkıntılı, sahte gülümseyişler. Bilemezler, bilemeyiz yarının bize onu geri vereceğini. Fakat vermeli.. Bu kanlı gözyaşları dinmeli cuma gecesi! Ve cennetin kapıları açıldığında hep beraber girmeliyiz içeri…

LaL Nota

Bu Blogda Ara