Bazen o kadar derin bir yalnızlık kaplar ki etrafını uçsuz kalabalıklarla, ağzından dökülen kelimeler dondurucu soğukta kırılmış gibi değmez insanlara...
Bir annenin feryadına gizlendi adalet! Bir annenin gözlerinde nem oldu hakikat! Nefes almak kimyasallaştı Görmek kimyasal Konuşmak, kimyasal.. Her söz zehirliyor sahibini Kör kuyularda buluyorlar söz sahiplerini.. Ellerinde mengeneler Ceplerinde çilingirler Sıkıştırıyor, salıveriyor, alı-veriyorlar tüm filizleri! Daha ne kadar kaldırır bilmem.. Bu gökyüzü, bu toprak Böylesi kiri pası.. Ensemizde yalan kokan nefesler, Kamburlarmızda tepinen sentetik kimlikler.. Her gün birileri çekiliyor bataklıklarına Yardım çığlıkları boşuna! Herkes bekliyor sırasını, ölümü bekler gibi Gececik bedenler karanlıklar ardında …
Yüreğinin ve nefesinin sıcaklığını kullanarak, cümlelerinin soğuktan kırılmasını engeleyebilirsin. Böylece kalabalığın içinde kalplerin birbirine değeceği mutlaka birileri çıkacaktır yalnızlığını gideren.
YanıtlaSilAnlık hissetğin havada kalan duyguların ve düşüncelerin yalnızlığını vurgulamak istedim. Farklı birileri geçirdiğim/geçirdiğimiz/geçirdikleri duygu evrelerine yoldaş olabiliyor elbette.Aslında oluşturmuş olduğum bu platform biraz birilerine değebilmek, bir nevi duygu tercümanlığı. Yani bir nevi yalnızlık paylaşımı bence :)
Sil