Ana içeriğe atla

Partner

Kollarımı ve bacaklarımı o'nun kullanılmamış bölgelerine kenetlemeyi seviyorum. Bütünüyle deli olmayı ve bu deliliğe istekli bir partnerimin bulunması mutlu ediyor. Boş boş kanepede oturup, koyu yeşil duvarları izlerken, sessizce yanıma sokulup yumuşak ellerini yüzüme bastırıyor... Kahkaha patlatıyorum.. Tanrım; bu saçmalıklar olmasa gülemeyiz diye düşünüp başa sarıyor, yuvarlanıyoruz.. Çimlerdeymişcesine.. Saçlarını kesiyor, manikür yapıyor, birbirimizi kremliyoruz.. Yağmur yağıyor. Yaşadığımız kent sel altında. "Hadi sel'e kapılalım" deyip kendimizi sokağa atıyoruz.. Soğuk ruhumuzu ele geçirmeden tekrar dairemize dönüp, sevişerek birbirimizi ısıtmalıyız diyecekken üzerime atlıyor.. Gülüşmeler.. Ve tekrar yuvarlanıp bir bütün kalıyoruz.. 
Labels:

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

TANRI

Pişman edercesine yaşıyorum.. Bir yerlerde ki Tanrı'yı.. 
14 yorum
Read more »

Kişisel Alan

 Etrafımızı çevreleyen tanıdıkların, birey olmamıza ve çerçevenin dışına çıkmamıza, baskı altına alarak, hayatlarımızı taciz ederek, birey olmamıza izin vermeme ya da bireyselliğimize çomak sokma durumu.. Sonuç; bireyselliğe aç bir toplum..  İnsanın, kendinin farkına varması, kendini bulması ve kendi kendine geçirdiği zamanlarda kaliteli aktiviteler yapıp, birine ihtiyaç duymadan gününü geçirebilmesi ve insansız hava sahasında sıkılmıyor oluşu asosyallik belirtileri değilken, bu damgayı alnının en uygun bölümüne yapıştırmaları ne kadar anormal bir davranıştır.? Zamanımızın çoğunu istemsiz bir şekilde çevreleyen ve içinde bulunmamızın kaçınılmaz olduğu toplum ve bu insan sirkülasyonuna dur diyebildiğimiz kişisel alanımızın, dairemizde geçirdiğimiz zaman olduğunu ve zamanın en kıymetli hazinemiz ve varlığımızın belirsiz bir zaman diliminde son bulacağı gerçeği ve bazı insanlar için sınırsız sosyalleşmekken, bazı insanlar için küçük çemberi için bir boşl...
10 yorum
Read more »

Sahipsiz kalan bir çift ayakkabı

Bir çift ayakkabı duruyor öylece. Nöbet tutuyor adeta kapı eşiğinde.. Döneceğim günü bekle diyor belki. Belki de bu son cuma sahipsizliğinin. Ay bir başka bu gece. Hüzün sızıyor ışığından yer yüzüne. Yüzümüze değiyor hüzünlü ışık. Yanaklarımıza damlıyor, rüzgar silmeyi deniyor bir çare. Yanaklarımı siliyor, silkeleniyorum. Bir gülüş iliştiyorum dudaklarıma. Biraz sahte, biraz hüzünlü. Başımız kalkmıyor yerden. Kilimin desenlerini incelerken dişlerimi sıkıyorum. Tekrar bir gülümseyiş. Onun yüzünde çocuksu bir sevinç… Her yüzde sıkıntılı, sahte gülümseyişler. Bilemezler, bilemeyiz yarının bize onu geri vereceğini. Fakat vermeli.. Bu kanlı gözyaşları dinmeli cuma gecesi! Ve cennetin kapıları açıldığında hep beraber girmeliyiz içeri…
Yorum Gönder
Read more »